శ్రీకృష్ణ విజయము - ౬౧౫(615)

( విప్రుని ఘనశోకంబు ) 

10.2-1281-సీ.

నరనాథ! యొకనాఁడు నలినాయతాక్షుండు-

  వొలుచు కుశస్థలీపురము నందు

సుఖముండ నొక్క భూసురవర్యు భార్యకుఁ-

  బుత్త్రుండు జన్మించి పుట్టినపుడ

మృతుఁడైన ఘనశోకవితతిచేఁ గ్రాఁగుచు-

  నా డింభకునిఁ గొంచు నవనిసురుఁడు

సనుదెంచి పెలుచ రాజద్వారమునఁ బెట్టి-

  కన్నుల బాష్పాంబుకణము లొలుక

10.2-1281.1-తే.

"బాపురే! విధి నను దుఃఖపఱుపఁ దగునె?"

యనుచు దూఱుచుఁ దనుఁ దిట్టుకొనుచు వగల

డెంద మందంద యెరియ నాక్రందనంబు

సేయుచును వచ్చి యా విప్రశేఖరుండు.

భావము:

“మహారాజా! తామరల వంటి విశాల నయనాల వాడు శ్రీకృష్ణుడు కుశస్థలిలో సుఖంగా ఉంటున్న రోజులలో, ఒక విప్రుని భార్యకు పుత్రుడు పుట్టి పుట్టగానే చనిపోయాడు. శోకంతో కన్నీళ్ళు పెట్టుకుని మృతబాలుడిని ఎత్తుకుని వచ్చి, ఆ బాలుడి శవాన్ని రాజద్వారం ముందు పెట్టి, విధిని నిందిస్తూ, తనను తాను తిట్టుకుంటూ, బ్రహ్మణుడు గుండెబ్రద్దలయ్యేలా “అయ్యో” అంటూ దుఃఖించసాగాడు.

http://telugubhagavatam.org/?tebha&Skanda=10.2&Ghatta=85&Padyam=1281

: : తెలుగులో మాట్లాడుకుందాం : : 

: : భాగవతం చదువుకుందాం : :

శ్రీకృష్ణ విజయము - ౬౧౪(614)

( భృగుమహర్షి శోధనంబు ) 

10.2-1279-సీ.

మునినాయకులతోడఁ దన పోయి వచ్చిన-

  తెఱఁగును దనమది దృష్టమైన

మూఁడుమూర్తుల విధంబును నెఱింగించిన-

  విని వారు మనముల విస్మయంబు

నంది చిత్తంబున సందేహమునుఁ బాసి-

  చిన్మయాకారుండు, శ్రీసతీశుఁ,

డనుపముఁ, డనవద్యుఁ, డఖిల కల్యాణగు-

  ణాకరుఁ, డాదిమధ్యాంతరహితుఁ,

10.2-1279.1-తే.

డై తనర్చిన పుండరీకాక్షుఁ డొకఁడ

కాక గణుతింప దైవ మొక్కరుఁడు వేఱ

కలఁడె యనుబుద్ధి విజ్ఞాన కలితు లగుచు

హరిపదాబ్జాతయుగళంబు నర్థిఁ గొలిచి.

10.2-1280-వ.

అట్లు సేవించి యవ్యయానందంబయిన వైకుంఠధామంబు నొంది; రని చెప్పి వెండియు నిట్లనియె.

భావము:

ఆ ఋషీశ్వరులకు తను వెళ్ళివచ్చిన వివరాలు, తనకు అవగతము అయిన త్రిమూర్తుల స్వభావాలు భృగుమహర్షి సవిస్తరంగా తెలిపాడు. ఆ మునీంద్రులు అచ్చెరు వొందారు. వారు సందేహాలు విడిచిపెట్టారు. సకల కల్యాణనిధి, చిన్మయస్వరూపుడు, లక్ష్మీపతి, అనుపమ అనవద్యుడు, ఆదిమధ్యాంత రహితుడు, పుండరీకాక్షుడు అయిన శ్రీమహావిష్ణువు ఒక్కడే పరమదైవం అని నిర్ణయించారు. అలా ఆ మునులు మహాఙ్ఞానులు అయి, హరిపాదారవింద ధ్యానరతులు అయి, ప్రీతితో సేవించారు. అలా విష్ణుమూర్తిని భక్తితో సేవించిన ఆ మునులు వైకుంఠప్రాప్తిని పొందారు.” అని చెప్పి శుకమహర్షి పరీక్షుత్తుతో ఇంకా ఇలా అన్నాడు.

http://telugubhagavatam.org/?tebha&Skanda=10.2&Ghatta=86&Padyam=1279

: : తెలుగులో మాట్లాడుకుందాం : : 

: : భాగవతం చదువుకుందాం : :

శ్రీకృష్ణ విజయము - ౬౧౩(613)

( భృగుమహర్షి శోధనంబు ) 

10.2-1278-వ.

మునీంద్రా! భవదీయ పాదాబ్జహతి మద్భుజాంతరంబునకు భూషణం బయ్యె; భవదాగమనంబు మాఁబోటివారికి శుభావహం బగుంగాదె; యేను ధన్యుండ నైతి" నని మృదుమధురాలాపంబుల ననునయించిన నమ్మునివరుండు లక్ష్మీనాథు సంభాషణంబులకుఁ జిత్తంబునం బరమానందంబు నొంది, యమ్ముకుందు ననంతకల్యాణగుణనిధి నభినందించి, యానందబాష్పధారాసిక్త కపోలుం డగుచుఁ దద్భక్తి పారవశ్యంబున నొండు పలుకనేరక యతనిచేత నామంత్రణంబువడసి మరలి సరస్వతీతీరంబున నున్న మునుల సన్నిధికిం జనుదెంచి వారలం గనుంగొని.

భావము:

ఓ మునీశ్వరా! నీ పాదతాడనము నా వక్షానికి అలంకారము అయిది. నీ రాక మా వంటి వారికి శుభదాయకం కదా. నేను ధన్యుడను అయ్యాను.” అని మృదుమధురంగా మాట్లాడాడు. శ్రీపతి మధురోక్తులకు భృగుమహర్షి మనసు సంతుష్టి చెందింది. ఆ శ్రీహరిని, ముకుందుడిని, అనంతగుణ నిధిని పలువిధాల స్తుతించాడు. ఆనంద భక్తి పారవశ్యాలతో కనులు చెమర్చుతుండగా విష్ణువు దగ్గర అనుమతి తీసుకొని, వెనుదిరిగి సరస్వతీనదీ తీరంలో ఉన్న మునుల వద్దకు వచ్చి, వారికి విషయం అంతా చెప్పాడు.....

http://telugubhagavatam.org/?tebha&Skanda=10.2&Ghatta=86&Padyam=1278

: : తెలుగులో మాట్లాడుకుందాం : : 

: : భాగవతం చదువుకుందాం : :

శ్రీకృష్ణ విజయము - ౬౧౨(612)

( భృగుమహర్షి శోధనంబు ) 

10.2-1277-క.

అలఘుపవిత్ర! భవత్పద

జలములు నను నస్మదీయ జఠరస్థ జగం

బుల లోకపాలురను బొలు

పలరఁగఁ బుణ్యులను జేయు ననఘచరిత్రా!

భావము:

పవిత్రమూర్తి! మహానుభావా! నీ పాదజలం నన్నే కాదు నా కడుపులో ఉన్న సమస్త లోకాలను, లోకపాలకులను పవిత్రం చేయగలదు.

http://telugubhagavatam.org/?tebha&Skanda=10.2&Ghatta=86&Padyam=1277

: : తెలుగులో మాట్లాడుకుందాం : : 

: : భాగవతం చదువుకుందాం : :

శ్రీకృష్ణ విజయము - ౬౧౧(611)

( భృగుమహర్షి శోధనంబు ) 

10.2-1275-క.

తన విభుపాదములకు వం

దనముం గావించి సముచితప్రియముల న

య్యనలాక్షుని కోపము మా

న్చిన నమ్మునినాథుఁ డచట నిలువక చనియెన్.

10.2-1276-సీ.

పొలుపొందు వైకుంఠపురమున కర్థితోఁ-

  జని యందు సమధికైశ్వర్య మొప్పఁ

గమలాంక పర్యంకగతుఁడై సుఖించు న-

  క్కౌస్తుభభూషు వక్షస్థ్సలంబుఁ

దన పాదమున బిట్టు దన్నెఁ దన్నినఁ బాన్పు-

  డిగి వచ్చి మునిఁ జూచి నగధరుండు

పదముల కెఱఁగి "యో! పరమతపోధన!-

  యీగతి నీ వచ్చు టెఱుఁగ లేక

10.2-1276.1-తే.

యున్న నా తప్పు మన్నించి నన్నుఁ గరుణఁ

జూచి యీ దివ్యమణిమయస్ఫూర్తిఁ దనరు

రుచిర సింహాసనమునఁ గూర్చుండు దివ్య

తాపసోత్తమ! యభయప్రదాననిపుణ!

భావము:

పార్వతీదేవి పతి పాదాలమీదపడి సముచిత మధుర వచనాలతో అతని కోపం పోగొట్టింది. భృగువు అక్కడ నుండి వెళ్ళిపోయాడు. పిమ్మట భృగుమహర్షి వైకుంఠానికి వెళ్ళాడు. ఆ సమయంలో విష్ణుమూర్తి లక్ష్మీదేవి ఒడిలో తలపెట్టుకుని పవళించి ఉన్నాడు. కౌస్తుభమణితో విరాజిల్లుతున్న విష్ణువు యొక్క వక్షాన్ని మునీశ్వరుడు తన కాలితో గట్టిగా తన్నాడు. నారాయణుడు నిర్వికారంగా పానుపు దిగి, ముని దగ్గరకు వచ్చి, కాళ్ళకు నమస్కారించి ఇలా అన్నాడు. “ఓ మునివర! దివ్య తపశ్శాలి! నీ రాకను గురించి తెలిసికొనలేక నేను చేసిన అపరాధాన్ని మన్నించు నన్ను కరుణించు. నీవు అభయము ఇచ్చుటలో ముందుండు వాడవు. ఈ మణిమయ సింహాసనంపై ఆసీనులు కండు.

http://telugubhagavatam.org/?tebha&Skanda=10.2&Ghatta=86&Padyam=1276

: : తెలుగులో మాట్లాడుకుందాం : : 

: : భాగవతం చదువుకుందాం : :

శ్రీకృష్ణ విజయము - ౬౧౦(610)

( భృగుమహర్షి శోధనంబు ) 

10.2-1272-క.

కనుఁగొని భ్రాతృస్నేహం

బునఁ గౌఁగిటఁ జేర్చు ననుచు ముక్కంటి రయం

బున నెదురేగిన ముని రు

ద్రుని యందలి సత్త్వగుణ మెఱుంగుటకొఱకై.

10.2-1273-వ.

అతనిం గైకొనక యూరకుండిన.

10.2-1274-ఉ.

ఆ నిటలాంబకుండు గమలాసన నందనుఁ జూచి భూరి కా

లానల రోషవేగ భయదాకృతిఁ దాల్చి పటుస్ఫులింగ సం

తానము లొల్క శూలమునఁ దాపసముఖ్యు నురంబు వ్రేయఁగాఁ

బూనినఁ బార్వతీరమణి బోరన నడ్డము వచ్చి చెచ్చెరన్;

భావము:

భృగువు సోదరవాత్సల్యంతో తనను కౌగలించుకుంటాడు అనుకుని పరమశివుడు వేగంగా అతనికి ఎదురు వెళ్ళాడు. కాని, శివుడి సత్త్వగుణం పరీక్షించాలనే ఉద్దేశంతో భృగువు శివుని రాకకు స్పందించకుండా ఊరక నిలబడ్డాడు. ముక్కంటి పరమశివుడు, బ్రహ్మపుత్రుడైన భృగువు ఎడల ఆగ్రహోదగ్రుడయ్యాడు. తన విస్ఫులింగాలు వెదజల్లే త్రిశూలంతో ఆ మహర్షిని వక్షంపై పొడవడానికి ప్రయత్నించాడు. కాని, పార్వతీదేవి చటుక్కున అడ్డువచ్చి....

http://telugubhagavatam.org/?tebha&Skanda=10.2&Ghatta=86&Padyam=1274

: : తెలుగులో మాట్లాడుకుందాం : : 

: : భాగవతం చదువుకుందాం : :

శ్రీకృష్ణ విజయము - ౬౦౯(609)

( భృగుమహర్షి శోధనంబు ) 

10.2-1270-క.

మనమునఁ గలఁగుచు భృగుఁ దన

తనుజాతుం డనుచు బుద్ధిఁ దలఁచినవాఁడై

ఘనరోషస్ఫురితాగ్నిని

ననయము శాంతోదకముల నల్లన నార్చెన్.

10.2-1271-చ.

మహితతపోధనుండు మునిమండనుఁ డయ్యెడఁ బాసి వెండియు

న్నహిపతిభూషుఁ గాన రజతాద్రికి నేగిన నగ్గిరీంద్రుపైఁ

దుహినమయూఖశేఖరుఁడు దుర్గయుఁ దానును విశ్రమించుచున్

దృహిణతనూభవుండు సనుదెంచుట కాత్మఁ బ్రమోదమందుచున్.

భావము:

చతుర్ముఖుడు తన మనసులో కలతపడ్డాడు. భృగువు తన కొడుకే కదా అనుకుని, బ్రహ్మదేవుడు తన రోషాన్ని ఎలాగో చల్లార్చుకున్నాడు. ఆ మహాతపశ్శాలి, మునివరుడు, భృగుమహర్షి బ్రహ్మదేవుడి సభనుండి నిష్క్రమించి, నాగాభరణుడు అయిన ఈశ్వరుని కోసం కైలాస పర్వతం దగ్గరకు వెళ్ళాడు. అప్పుడు ఆ వెండికొండ మీద విశ్రమించి ఉన్న పార్వతీపరమేశ్వరులు బ్రహ్మదేవుని పుత్రుడు అయిన భృగువు రాకకు సంతోషించారు.

http://telugubhagavatam.org/?tebha&Skanda=10.2&Ghatta=86&Padyam=1271

: : తెలుగులో మాట్లాడుకుందాం : : 

: : భాగవతం చదువుకుందాం : :